Με αφορμή την προσκυνηματική επίσκεψη στην Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Σιαμάδων Καστανιάς που πραγματοποίησε ο σύλλογος μας, μέλος του συλλόγου μας, μας έστειλε σκέψεις τις οποίες αποτύπωσε σε χαρτί.


γράφει η Α.Α.


Απόγευμα Δευτέρας. Ο ήλιος γέρνει.

Σημαίνει για Εσπερινό…
Σηκώνεσαι, κάνεις το σταυρό σου
και τίποτ’ άλλο…       
Κάνεις το σταυρό σου έτσι από συνήθεια,
δίχως να σκέπτεσαι τι κάνεις.       

Σημαίνει για Εσπερινό…      

Κάνεις το σταυρό σου και συνεχίζεις να μιλάς   
χωρίς να διακόψεις τη ροή των λόγων σου.
Κάνεις το σταυρό σου
κι η ματιά σου, δεν εννοεί να χάσει ούτε μια εικόνα      
και τ’αυτιά σου,δεν εννοούν να χάσουν     
ούτε μια λέξη,      
απ’ την αγαπημένη σου σειρά.

Σημαίνει για Εσπερινό…
Κάνεις το σταυρό σου
κι όταν μετά από κάμποση ώρα ο άλλος σε ρωτήσει:
«χτύπησε η καμπάνα;»
θα τον κοιτάς αμήχανα      
γιατί κι εσύ θ’ αναρωτιέσαι:
«χτύπησε η καμπάνα;»
Πριν λίγη ώρα! Δε θυμάσαι. 
Πριν λίγη ώρα!  

Απόγευμα Τρίτης…
Απόγευμα Τετάρτης…     
Απόγευμα Πέμπτης…  
Απόγευμα Παρασκευής…  
Απόγευμα Σαββάτου!      
Έφτασε το απόγευμα της γλυκιάς προσμονής,  
της προσμονής της Κυριακής,   
της κορύφωσης της επικοινωνίας μας μ’ Εκείνον!

Σημαίνει για Εσπερινό…
Πάλι θα κάνεις «κατά τη συνήθειά σου;»      
Μα θα μου πεις: Δεν είναι αρκετό αυτό;    
Άλλοι δε μπαίνουν στον κόπο να κάνουν ούτε το σταυρό τους!   
Άλλοι ακόμη, μπορεί να χλευάζουν γι’ αυτό.    
Κι εγώ… Στο «κάτω κάτω» ο Εσπερινός είναι για τον παπά.      
Ε, εδώ έχω να σου πω πως, ο παπάς και συ και γω και όλοι     
είμαστε Εκκλησία.
Μόνο που ο παπάς, έχοντας την αποστολική διαδοχή  
καθώς είναι χειροτονημένος, έχει μια επιπλέον διακονία.   
Ο Εσπερινός και κάθε ακολουθία,  
είναι απ’ όλους μας για το Θεό.  
Κι όπως το παιδί,
κουρασμένο απ’ το παιχνίδι της μέρας,
τρέχει να πέσει
στην αγκαλιά του πατέρα, στην αγκαλιά της μάνας,     
έτσι και συ… τρέξε!  
Τρέξε στην αγκαλιά του Θεού Πατέρα,     
που σε περιμένει!
Τρέξε στην αγκαλιά της μάνας Εκκλησίας,
που σε προσκαλεί!  

Σημαίνει για Εσπερινό…
Τρέξε, για να πεις τις σκέψεις σου…  
Τρέξε, για να πεις τα παράπονά σου,
τη χαρά σου, τη λύπη σου.  
«Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι       
καγώ αναπαύσω υμάς.»      
Τρέξε να ευχαριστήσεις, να δοξολογήσεις,      
να ζητήσεις,      
«αιτείτε και δοθήσεται υμίν»     
να του μιλήσεις για τη νύχτα που έρχεται     
 κι η αγκαλιά Του,   
μέσα στην ώρα  την ευλογημένη του Εσπερινού,  
θα σε δυναμώσει,    
 θα σε χαροποιήσει,   
θα σε ειρηνεύσει.


Απόγευμα Σαββάτου…
Μήπως τουλάχιστον αυτό το απόγευμα μπορείς;
Μήπως μπορείς,
όχι απλά να κάνεις συνειδητά το σταυρό σου,
 αλλά να τρέξεις κιόλας εκεί;
Όταν μπορείς. Πρόσεξέ με. Όταν μπορείς.
Το ξέρω.  Η δουλειά, η καθημερινότητα, χίλιοι λόγοι.
Ωστόσο, μπορείς αν θες να προσπαθήσεις.
Είμαστε πλασμένοι για τα ψηλά, για τα ψηλότερα.
Κι αν μπορείς να κατακτήσεις τις κορφές,
γιατί να μείνεις στις πλαγιές;
Σημαίνει τώρα για Εσπερινό!
 Ακούς την καμπάνα; Ακούς;
Μπορείς να τρέξεις εκεί;
Κάντο!
Το λιγοστό το φως των  καντηλιών.
Η ευωδία απ’ το θυμίαμα, οσμή του Παραδείσου.
Οι εικόνες των Αγίων… λες κι είν’ εδώ… και σου μιλούν,
αν και το σούρουπο σιγά σιγά  στα μάτια σου,
τις κάνει ν’ αχνοσβήνουν.
Κι ο ιερέας στην Άγια τράπεζα εκεί που ψάλλει:
«Κατευθυνθήτω η προσευχή μου, ως θυμίαμα ενώπιόν Σου…»
«Φως ιλαρόν αγίας δόξης…»
Ακούς την καμπάνα; Ακούς;
Μπορείς να τρέξεις εκεί;
Κάντο!
Και τότε θα δεις…
Και τότε θα δεις…
Θα δεις ευλογίες… Αλήθεια σου λέω,
πως κι αυτά που άφησες στη μέση, θα γίνουν…
και θα γίνουν καλύτερα κι εύκολα
κι ευλογημένα.
Κάντο! Κι έλα μετά να με βρεις.
Θα’ χεις κι εσύ πολλά… να μου πεις!

Γραμμένο από μένα για… μένα,
για σένα, για σένα, για σένα
κι εύχομαι,
κάθε μέρα και για λιγότερους.