του Γρηγόρη Γ. Καλύβα

«…Είπα στη μυγδαλιά: «Αδερφή, μίλησέ μου για το Θεό». Κι η μυγδαλιά άνθισε…»
(Ν. Καζαντζάκης «Ο Φτωχούλης του Θεού»)

Μέσα στα πολλά και περίεργα που ακούγονται για τις δύσκολες στιγμές που διέρχεται η χώρα και ο λαός μας πολλοί συνέλληνες αναρωτιούνται: «Γιατί ο Θεός δε μας βοηθάει; Μήπως μας εγκατέλειψε; Γιατί υπάρχουν τόσοι άνθρωποι που υποφέρουν σήμερα στην Ελλάδα; Γιατί να αυτοκτονούν άνθρωποι από απελπισία; Γιατί να υπάρχουν εκατομμύρια κάτω από το όριο της φτώχιας και να πεινάνε;».

Ποια είναι η αληθινή απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα;  Μας εγκατέλειψε πράγματι ο Θεός ή εμείς με τις πράξεις και ενέργειές μας τον αποδιώξαμε από την ζωή και την ύπαρξή μας προσχωρώντας στις ηδονές και στην τρυφηλή ζωή που μας πρόσφερε ο μαμωνάς;  

Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο Θεός όντας δίκαιος («Θεός ουδαμή ουδαμώς άδικος»μτφρ: ο Θεός δεν είναι ποτέ καθόλου άδικος» Πλάτων 427 – 347 ), δεν μας εγκατέλειψε. Ίσως να μας δοκιμάζει, αλλά επ΄ ουδενί δεν μας εγκατέλειψε. Απεναντίας εμείς τον εγκαταλείψαμε και τώρα απολαμβάνουμε τα επίχειρα των πράξεών μας. Άλλωστε ο Χριστός είναι ο μοναδικός Θεός που φανερώθηκε σε δικαίους και αδίκους. Θεράπευσε, έθρεψε, δίδαξε, ανέστησε… Αλλά αυτοί που δεν τον ήθελαν στα πόδια τους, τον σταύρωσαν και εμείς τώρα πήραμε τη σκυτάλη και τον σταυρώνουμε κάθε μέρα.

Για ποιο λόγο να μας βοηθήσει αλήθεια ο Θεός; Μήπως Τον αναζητήσαμε και του το ζητήσαμε ως λαός;  Μήπως Τον επικαλούμαστε να μας συντρέξει στις δυσκολίες;  Μήπως μετανιώσαμε για τις αμαρτίες μας;  Όχι. Απεναντίας συνεχίζουμε να Τον βλαστημάμε με λόγια και με έργα. Και έτσι από το «Θεού σέβου και πάντα πράξεις ενθέως» που έλεγε Μένανδρος τον 4ο αιώνα π.Χ., φτάσαμε στην ασέβεια μέσα από τις κακίες μας και την αχαριστία μας. Μέσα από την εκπόρνευση, τις μοιχείες, τα διαζύγια, την υποστήριξη της ομοφυλοφιλίας ως φυσιολογικού τρόπου ζωής. Συνεχίζουμε να είμαστε «τζάμπα μάγκες», αγενέστατοι, ψωροπερήφανοι, ψεύτες σε κάθε τομέα της ζωής μας, λαμόγια, απατεώνες, κλέφτες, εκμεταλλευτές, πλεονέκτες στο μέγιστο βαθμό. Θεοποιήσαμε το χρήμα, αδιαφορούμε παντελώς για τα πράγματα του Θεού, κοιτάζουμε οπουδήποτε αλλού εκτός από το κάλεσμα του μόνου αληθινού Θεού. Συνεχίζουμε ακάθεκτα στην πτώση, στον ζόφο και στις ηδονές που απλόχερα μας προσφέρει η σύγχρονη εποχή.

Μόνο για τον αληθινό και ζωντανό Θεό δεν ενδιαφερόμαστε. Μόνο στο όνομα του Ιησού δεν επικαλούμαστε τον Θεό. Και παρ΄ όλα αυτά αναρωτιόμαστε γιατί μας εγκατέλειψε ο Θεός.

Παρά ταύτα Ο Θεός δεν μας εγκατέλειψε. Ελπίζει στη μετάνοια και στην επιστροφή μας σ΄ αυτόν. Σ΄ αυτόν που θυσιάστηκε για μας και είναι έτοιμος να μας ελεήσει απλόχερα.

Ο Θεός δεν εγκαταλείπει κανέναν που τον αποζητά και προστρέχει για στήριγμα και σωτηρία. Μεγαλόθυμος, πολυέλεος και πολυεύσπλαχνος ως πατέρας όλων μας συντρέχει και ενεργεί προς βοήθειά μας.

Αλλά οι άνθρωποι επιμένουν και θέλουν ακόμα να ζουν όπως τους αρέσει, χωρίς τον Θεό «στα πόδια τους». Δεν θέλουν κανέναν να τους ελέγχει για τις πράξεις τους. Και ο Θεός μας αφήνει, να γίνουμε αίτιοι της δυστυχίας μας. Γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι τα ίδια επιθυμούν. Και Εκείνος δεν τους επιβάλλει το θέλημά Του, παρά μόνο στους πιστούς Του, που έχουν μετοχή στη Βασιλεία Του.

Δεν αρέσει σε κανέναν από όσους παραπονιούνται για τη «μη επέμβαση» του Θεού, να τον έχουν οδηγό και ελεγκτή των πράξεών τους. Δεν μας αρέσει να μας ελέγχει όταν αμαρτάνουμε, ούτε να μας χτυπάει το χέρι όταν κλέβουν, ούτε να μας σβήνει το τσιγάρο που καταστρέφει το σώμα μας ,ούτε να μας τυφλώνει όταν βλέπουμε άσεμνα θεάματα, ούτε να μας παίρνει το ποτό και τα ναρκωτικά όταν εθιζόμαστε, ούτε να μας ταπεινώνει όταν επαιρόμαστε. Γιατί μόνο αν ο Θεός είχε τον πλήρη έλεγχο τού κόσμου, δεν θα μπορούσαν όλοι αυτοί (οι ίδιοι που παραπονιούνται), να τον αιματοκυλούν και να τον βυθίζουν στην κατάπτωση.

«Διο και παρέδωκεν αυτούς ο Θεός εν ταις επιθυμίαις των καρδιών αυτών εις ακαθαρσίαν του ατιμάζεσθαι τα σώματα αυτών εν αυτοίς, οίτινες μετήλλαξαν την αλήθειαν του Θεού εν τω ψεύδει, και εσεβάσθησαν και ελάτρευσαν τη κτίσει παρά τον κτίσαντα, ος εστιν ευλογητός εις τους αιώνας» (Ρωμαίους 1/α΄).

Και οι αιώνες περνούν, και οι άνθρωποι παραμένουν στο ψεύδος, στην αμαρτία των ηδονών και στην δυστυχία που αυτά παράγουν.

Ναι, για εμάς είναι μεγάλο το διάστημα θλίψης και δυστυχίας. Όχι όμως για τον Θεό. Γιατί εκείνος είναι άχρονος. Και γνωρίζει ότι οι δικοί του άνθρωποι, και αυτοί που δυστυχούν εδώ, κληρονομούν Παράδεισο, και η δυστυχία τους γίνεται γέλιο και ευτυχία. Και μόνοι οι αρνητές του θα μείνουν στο τέλος σκοτεινοί και πάντα παραπονούμενοι, γιατί μόνοι αυτοί δεν θα δεχθούν ποτέ την ευεργεσία από Αυτόν που δεν επιθυμούν στα πόδια τους. Τα παιδάκια που πέθαναν και πεθαίνουν θα ξαναγελάσουν και θα ξαναχαρούν στην ανάσταση. Αυτοί όμως ποτέ δεν θα δουν Θεού πρόσωπο, γιατί αυτοί το επέλεξαν.

Η Εκκλησία διασχίζει τους αιώνες, και καλεί τους ανθρώπους να γίνουν κι αυτοί μέλη τού Χριστού. Να εγκαθιδρύσουν την εξουσία τού Χριστού σε όλη την ανθρωπότητα, για να πάψει η θλίψη και ο θάνατος. Και πάντα βρίσκει στο έργο της εμπόδια, αυτούς τους ίδιους τους εχθρούς τού Χριστού. Αυτούς που για χάρη τους διαιωνίζεται η δυστυχία και η θλίψη.

Δεν γνωρίζουμε πόσο ακόμα θα εμποδίζουν τη σωτηρία τού κόσμου. Δεν γνωρίζουμε πόσο ακόμα θα βουτούν την ανθρωπότητα στο αίμα με την απιστία τους. Όμως η Εκκλησία θα διαβαίνει τους αιώνες, και θα κηρύττει. Θα καλεί ανθρώπους, και θα τους ενσωματώνει στο Σώμα τού Χριστού το άγιο. Και θα καλεί με όλο και πιο δυνατή φωνή τον Κύριο και Δεσπότη τού κόσμου για βοήθεια και Σωτηρία.

Ώσπου μια μέρα, όλη η ανθρωπότητα θα καταλάβει και θα πιστέψει. Και όλοι μαζί θα ενώσουμε τις φωνές μας σε μια μεγαλειώδη προσευχή, που θα ακούγεται από άκρη σε άκρη τού κόσμου.

Και τότε ο Χριστός θα έρθει και θα μας σώσει !!!