Κείμενο με αφορμή το ευαγγέλιο της Κυριακής  Ε΄ Λουκά - "Ο πλούσιος και ο φτωχός Λάζαρος"

Το σημερινό ευαγγελικό κείμενο, μιλάει για τα πρόσωπα. Δεν μιλάει για τον πλούτο και τη φτώχεια, μιλάει για τον φτωχό και τον πλούσιο. Άρα η θεραπευτική κρίνεται στα πρόσωπα και όχι στα συστήματα. Πολύ καλή είναι η προοπτική να αλλάξει το σύστημα, αλλά χωρίς τα πρόσωπα δεν αλλάζει τίποτα. Και θα το δούμε ακριβώς, θα το επιβεβαιώσουμε στο κείμενο αυτό, όπου αναλύεται με ένα μοναδικό τρόπο η προσωπικότητα του πλουσίου και του φτωχού. Και είναι πολύ βαθιές, θεολογικές, οι τομές που αναφέρονται στην προσωπικότητα του ανθρώπου.
Ας δούμε πρώτα τα στοιχεία του φτωχού: Ο φτωχός έχει όνομα. Ο άλλος, ο πλούσιος, δεν έχει όνομα. Έχω όνομα σημαίνει έχω προσωπικότητα. Γι' αυτό, βλέπετε, στη βάπτισή μας παίρνουμε το όνομά μας και αποκτούμε προσωπικότητα. Και μάλιστα προσωπικότητα μπροστά στον Θεό, πρό-σω-πο. Θα το δούμε τον Θεό πρόσωπο προς πρόσωπο. Άρα το πρώτο στοιχείο αυτού του ανθρώπου, που είναι φτωχός -κατά τα κοσμικά και οικονομικά μεγέθη-είναι η προσωπικότητα. Το δεύτερο στοιχείο: Δεν φαίνεται καθόλου να διαμαρτύρεται, για να βρει το δίκαιό του. Θα πεις είναι κουτός, αλλά έχει και άλλα στοιχεία. Προσέξτε το στοιχείο που φαίνεται τραγικό: έρχονται τα σκυλιά και τρώγουν από τος σάρκες του, τις γλείφουν, λέει. Λένε οι Πατέρες, είναι εις τύπον Χριστού: Επτώχευσε και θυσιάστηκε ο Χριστός για εμάς και τον τρώμε!
Τελικά, όταν πεθαίνει αυτός ο φτωχός άνθρωπος, τον υποδέχονται άγγελοι. Αυτά τα στοιχεία δηλώνουν τη βαθιά προσωπικότητα αυτού του ανθρώπου: αυτός μπορεί να αλλάξει τον κόσμο!

Πρώτα-πρώτα γιατί είναι μια προσωπικότητα πολύ βαθιά. Προσέξτε: Δεν είναι πια το σύστημα. Είναι η προσωπικότητα.
Και πάμε στην ιστορία του πλουσίου. Τα στοιχεία του πλουσίου είναι τα εξής: τρώει καλά και ντύνεται καλά. Άλλα στοιχεία δεν ξέρουμε, ούτε το όνομά του δεν δίνεται. Ξέρουμε τα στοιχεία τα κοσμικά, που αφορούν τη σάρκα του.  Και έρχονται οι Πατέρες να κάνουν μια πολύ βαθιά ανάλυση: Ο άνθρωπος έχει σώμα και ψυχή. Και τα δύο τα καλλιεργούμε, κατά τα μέτρα της ευδοκίας του Θεού. Εδώ, στην περίπτωση του πλουσίου, καλλιεργείται μόνο το σώμα. Βλέπετε;; τροφή, ρούχα, τα εξωτερικά στοιχεία. Καμιά αναφορά για την ψυχή. Έχουμε δύο πόδια, αν το ένα καλλιεργήσουμε μόνο και το άλλο το αφήσουμε ατροφικό, δεν θα μπορούμε να περπατήσουμε, θα γίνουμε ανάπηροι. Αυτό παθαίνει αυτός ο άνθρωπος, καλλιεργεί μόνο το ένα στοιχείο και μάλιστα δαιμονικά το καλλιεργεί, αφού δεν καλλιεργεί και το άλλο μαζί, και γίνεται πάνω του αναπηρία.

Τώρα το καίριο στοιχείο: πεθαίνουν και οι δύο" ο ένας πάει στους κόλπους του Αβραάμ, μαί με τους αγγελούς. Ο άλλος πεθαίνει αλλά με τον θάνατο τί γίνεται; Πού στήριξε τη ζωή του; Στο σώμα. Το σώμα έλιωσε όμως. Έμεινε τίποτα από την ψυχή; Ότι στοιχείο πιά του έμεινε, που ήταν η ψυχή του δεν έχει καμιά καλλιέργεια. Γι' αυτό και το κείμενο, που είναι συγκλονιστικό, βάζει αυτόν δήθεν να ομιλεί, βλέπετε δεν μπορεί πιά να μιλήσει, δεν έχει σώμα να μιλήσει. Τον βάζει να ζητάει, να του βάλουν λίγο νερό στο στόμα. Δεν έχει στόμα να πάρει νερό να δροσιστεί. Δεν μπορεί να το κάνει, δεν έχει σώμα. Είναι συμβολικές κινήσεις. Το κείμενο μιλά για μεγάλη απόσταση. Μα... δεν υπάρχει απόσταση! Η απόσταση απ' τον Θεό είναι «όσο απέχει ο νούς απ' την καρδιά μας». Δεν υπάρχει απόσταση. Τα στοιχεία είναι συγκλονιστικά!
Και μετά προσθέτει το στοιχείο, ότι ενδιαφέρεται για τους άλλους, για τα αδέρφια του, όχι για τον ίδιο βέβαια. Δεν μπορεί να ενδιαφερθεί για τον ίδιο. Μιλάει για μετάνοια, αλλά όχι για τον ίδιο. Λέει να ενημερώσει τα αδέλφια του. Για να έχεις μετάνοια πρέπει να έχεις νου. Όμως όλα τα στοιχεία τα σωματικά λείπουν ήδη. Όλα αυτά τα οποία λέει, «αν ήταν τα πράγματα αλλιώτικα θα μπορούσε να γίνει», δεν μπορούν πια να γίνουν, γιατί ο ίδιος τα κατέστρεψε. Άρα η ιστορία αυτού του πλοσίου δεν είναι πια η ιστορία μιας κοινωνικής αδικίας, αλλά η ιστορία μιας αδικίας που αποκαθίσταται αν κάποια πρόσωπα αλλάξουν. Όταν λειτουργεί πια και το σώμα και η ψυχή τους, για να μπορούν να καλλιεργήσουν όλα τα χαρίσματα.
 
Το κείμενο αφορά και εμάς: να καλλιεργούμε βαθιά την ψυχή μας, θεραπεύοντας και το σώμα μας κατά τα μέτρα της ευδοκίας του Θεού. Εμείς οι χριστιανοί αυτά πρέπει να τα προσέξουμε. Φυσικά δεν προσκολλόμαστε στα άρματα συστημάτων, και δεν ελπίζουμε τίποτα απ αυτούς. Είναι τελείως ψεύτικα, δεν έχουν κάτι ουσιαστικό να πούν, παρά μιλούν μόνο για σαρκικά μεγέθη. Εμείς δεν ζητάμε τέτοια αλλαγή: μακάρι να γινόταν να ήταν όλοι άγιοι, ν' αλλάξουν τα συστήματα. Κάνουμε μια αλλαγή βαθιά στην καρδιά μας. Και αυτή είναι η επανάσταση που γίνεται.

Άρα έχουμε και εμείς το δικό μας μανιφέστο. Η βαθιά αλλαγή των ανθρώπων μέσα τους. Και μετά θα έλθει και η αλλαγή του συστήματος. Δεν θα μπορεί πάλι να υπάρχει πλούσιος που να εκμεταλλεύεται τους άλλους.

Κείμενο συγκλονιστικό, κείμενο αληθινό, κείμενο μοναδικό στην ερμηνευτική του προσέγγιση κατά τους Πατέρες. Όπου πιά όλοι οι κοινωνιστές γελοιοποιούνται και έρχεται μπορστά το Ευαγγέλιο, ο Χριστός, η Εκκλησία, και προτείνει βαθιές αλλαγές χωρίς τραγικές, αιματηρές επαναστάσεις, αλλά με επαναστάσεις ουσιαστικές μέσα στην καρδιά μας!