Με αφορμή τον ερχομό της Τιμίας Ζώνης στην πόλη μας την Καλαμπάκα, μέλος του συλλόγου μας, μας έστειλε σκέψεις τις οποίες αποτύπωσε σε χαρτί.


γράφει η Α.Α.

 

 

Ήρθες!

Ήρθες για μας!

Σε προσμέναμε.

Σε λαχταρούσαμε.

 

Ήρθες ανάμεσά μας

και μια σιωπή τόσο ηχηρή

ίση με χίλιες λέξεις

πλανιόταν στον αέρα.

 

Ήρθες!

Ήρθες για μας!

Πέρασες δίπλα μας.

Η αίσθηση της παρουσίας σου

διάχυτη παντού.

 

Νομίζεις

πως και τα πουλιά

για σένα τιτιβίζουν

και τ’αεράκι που φυσά

ύμνος γλυκύς

σε σένα Μάννα μας,

γλυκειά μας Παναγία,

του κόσμου η χαρά

του γένους μας προστάτρα.

Τ’ανείπωτα λόγια της καρδιάς

στα πρόσωπά μας ιερές σφραγίδες,

τα χείλη μας που ψάλλουνε,

το βλέμμα μας που συναντά

γνωστά

μα κι άγνωστά μας μάτια

κι αδέλφια όλους τους λογίζουμε…

 

Δεν είναι τούτα

η χάρη σου,

η παρουσία σου,

Μητέρα του θεού μας,

γλυκειά μας Παναγία;


Ήρθες για μας!

Με τι δέος θωρούμε

την τίμια Ζώνη σου,

μοναδικό για μας κειμήλιο δικό σου!

«την Ζώνη την σην κεκτήμεθα

ώ Δέσποινα,

φρουρόν αρωγόν

εν πάσαις περιστάσεσι…

εκ των κινδύνων

λύτρωσαι ημάς,

δυνάμει ισχύει και χάριτι.»

Με τι λαχτάρα

αγγίζουμε,

φιλούμε

την τίμια Ζώνη σου,

άσπιλε,αμόλυντε,

άφθορε,αγνή παρθένε Μαρία!

Αναρριγεί το σώμα μας,

τα μάτια μας βουρκώνουν.

Η Παναγιά μας είν’ εδώ!

Πάντα ήταν,

είναι.

Μα… σήμερα είν’αλλιώς.

Σήμερα

είν’αλλιώς.

Κάτι απτό,

δικό σου έχουμε.

Λείψανα αγίων;

Άγια!

Ενδύματα,αντικείμενα δικά τους;

Άγια!

Άκτιστη χάρη του Θεού φέρουνε.

«Λείψανα αγίων,αγιάζουν τόπο

και τους συνόντας εις αυτόν.»

(Μ. Βασίλειος.)

Μαντήλια αποστόλων

κι αυτή η σκιά του Πέτρου,

αιτία θαυμάτων.

(Πράξ.5,15-16 και Πράξ.19,11-12)

Η τίμια Ζώνη σου είν’εδώ.

Όλα αγιασμένα.

Όλα ευλογημένα.

Σκύβουμε ευλαβικά.

«Ζώνη πολυτίμητε της αγνής,

πηγή θαυμάτων και χαρίτων θησαυρός,

σώσον τους σους δούλους

από παντοίας βλάβης

ως της Ζωής το σκεύος,

συ περιζώσασα…»

Αβίαστα βγαίνει η προσευχή.

Οι ώρες δε μας φτάνουν.

 

Κι όπως κοιτάς την Παναγιά

και λόγια δικά σου,μυστικά της απευθύνεις,

θέλεις η προσευχή σου αυτή

κι όλους τους γύρω σου να πάρει

και «κατά την καρδία»του καθενός,

αυτοστιγμής

η μάννα Παναγιά

να δώσει.

«Μεταβολή των θλιβομένων,

απαλλαγή των ασθενούντων,

υπάρχουσα θεοτόκε Παρθένε,

σώζε πόλιν και λαόν…»

 

Κι όλοι

τη χάρη σου νοιώσαμε

γλυκειά παρηγοριά μας,

να εισβάλλει τόσο ήρεμα,

διακριτικά,

ως και τις μύχιες σκέψεις,

να διαπερνά

ως το μεδούλι

την ύπαρξή μας

κι εκεί,

πότε να βάζει τέλος σ’ερωτήματα

κι αρχή

σε ιερές ανησυχίες,

πότε να δίνει απάντηση

σε χρόνων απορίες

και πότε πόθους ιερούς

κι αγίους να ξυπνά.

Πότε ν’ανοίγει τα μάτια της ψυχής

να’ρθεί στη θέση άλλου

και πότε τη συγχώρεση

να σπρώχνει ως τα χείλη.

 

Κι όλοι

χώρο και χρόνο δώσαμε

στη μέρα μας,

στη νύχτα μας,

να τον γεμίσει Εκείνη,

κι όλο γι’αυτήν μιλούσαμε

κι η μέρα μας αγιάζονταν,χριστοποιούνταν,

κι η νύχτα μαςφωτίζονταν,θεοποιούνταν.

 

 

Τούτες τις ιερές στιγμές…

κάποιοι

λύγισαν,έκλαψαν,

κάποιοι ικέτεψαν,

κάποιοι αναθεώρησαν κι αποφασίσαν

κάποιο νοιώσαν την αμαρτωλότητά τους

και την αναξιότητά τους

και λάφρυνε η ψυχή τους,

κάποιοι ευχαρίστησαν το Θεό

και τον δοξολογήσαν

κι όλοι έσκυψαν

γονάτισαν

κατανύχθηκαν

δάκρυσαν

προσευχήθηκαν.

 

Κάνε,Χριστέ μου,

να σφαλίσουμε μέσα μας βαθιά,

για πάντα

την ευλογία που πήραμε

και τη χαρά

και την ελπίδα

που σκόρπισε απλόχερα

η αγάπη της,

η Χάρη της.

«Άξιον εστίν ως αληθώς,

μακαρίζειν σε την Θεοτόκον…»

 

Πάρε,Χριστέ μου,

τις πρεσβείες της για μας,

πάρε τα αιτήματά μας

απ’τη μεσίτριά μας

και δώσε στον καθένα μας

ό,τι η αγάπη σου φρονεί

για τούτη τη ζωή μας

και τον παράδεισό μας.

 

Μεσίτεψε, Κυρά μας Παναγιά…

Μεσίτεψε στον Υιό σου…

Για όλους εμάς…

Και για το έθνος μας...

που αιμορραγεί…

Υπέρμαχός μας Στρατηγός,

Εσύ ήσουνα πάντα.

«Και σε μεσίτριαν έχω

προς τον φιλάνρθωπον Θεόν…»

«Τη Υπερμάχω Στρατηγώ

τα νικητήρια…

εκ παντοίων με κινδύνων ελευθέρωσον,

ίνα κράζω σοι

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε!»