Η κατάσταση που επικρατεί τον τελευταίο καιρό στα χερσαία ανατολικά σύνορα της πατρίδας μας κρίνεται από πολλούς ως ιδιαζόντως κρίσιμη. Κάποιοι μιλούν για σύμμετρη απειλή, άλλοι για απόπειρα εισβολής. Και δεν λείπουν και οι φωνές που μιλούν για πόλεμο!

Όπως και να είναι, αυτό που συμβαίνει στον Έβρο δεν έχει προηγούμενο. Από καιρού εις καιρόν, η πάντοτε πολεμοχαρής Τουρκία έψαχνε  -και κάποτε έβρισκε-  τον τρόπο να απειλήσει, να απαιτήσει και να εκμεταλλευτεί την πάγια παθητική στάση της ελληνικής πλευράς.

Αυτή τη φορά, όμως, φαίνεται ότι κάτι έχει αλλάξει. Η ελληνική κοινωνία σύσσωμη, με μια φωνή και μια ψυχή, αντέδρασε στην ιδιόμορφη αυτή απειλή. Τα υγιή αντανακλαστικά του Έλληνα λειτούργησαν αστραπιαία - παραδόξως για κάποιους - διαμορφώνοντας ένα δυναμικό, ξένο προς την αλλοτριωμένη αξιών και αρχών εποχή μας, μέτωπο αντίστασης. Η προσπάθεια της Τουρκίας να εκμεταλλευτεί την προσφυγική και μεταναστευτική κρίση - που η ίδια συντηρεί με τη στάση της στη ευρύτερη Ανατολή – δεν αποδίδει καρπούς. Κι αυτό δεν οφείλεται στην περιορισμένη αντίδραση της λεγομένης Ενωμένης Ευρώπης ούτε στις παραινέσεις των  δυνατών, Δύσης και Ανατολής.

 Οφείλεται κυρίως στη συντεταγμένη και έντονη αντίδραση του ελληνικού λαού. Στην διαχρονική του πίστη για την επικράτηση του Δικαίου έναντι του αδίκου, για τη νίκη του Φωτός έναντι του σκότους. Για την υπερίσχυση της Αλήθειας έναντι του ψεύδους.

Στον Έβρο φυλάσσονται Θερμοπύλες. Για αυτό όλη η Ελλάδα συντάσσεται στο πλευρό των ακριτών μας και ποικιλοτρόπως βοηθά και στέργει. Και γι’ αυτό ο Έβρος δεν πρέπει να πέσει.

Ο Έλληνας, βαθειά μέσα του, γνωρίζει ότι σ’ αυτόν τον αγώνα είναι μόνος. Όπως το διδάσκει η ιστορία του. Ξέρει ότι όταν πολεμά, πολεμά μόνος,  χωρίς την αρρωγή των «συμμάχων» του, χωρίς τη συνδρομή των δυνατών. Μόνος, όπως τότε στην Κερκόπορτα, στην Αλαμάνα και στο Μανιάκι, όπως στο Κούγκι και στην Κύπρο.

Μόνο έναν σύμμαχο έχει ο Έλληνας. Τον μόνον Δυνατό, τον μόνον Ισχυρό, τον μόνον Κύριο. Όπως τότε…