Του Γρηγόρη Γ. Καλύβα

Λοιμοί, σεισμοί, καταποντισμοί, πόλεμοι, υποσιτισμός, ανηθικότητα, αδικία, πόνος, απελπισία, περιβαλλοντική καταστροφή, αιχμαλωσία συνειδήσεων από την τρέλα του ιντερνέτ και της κακής αξιοποίησης της τεχνολογίας, που αντί να οδηγήσει τον κόσμο στην πραγματική πρόοδο και ευτυχία τον οδηγεί στην δυστυχία. Μυρωδιά σήψης, παρακμής και θανάτου απλώνεται στον σημερινό κόσμο. Αυτήν είναι η κατάσταση στην οποία ζούμε σήμερα και είναι ένας κόσμος απότοκος των επιλογών μας και των πράξεών μας και της αλαζονείας μας που κινούνται όχι απλά μακράν του Θεού, αλλά χωρίς Θεό.

Θα πει κάποιος: και τί θα γίνει; Επειδή ζούμε χωρίς Θεό θα γίνει καταστροφή όπως στα Σόδομα και τα Γόμορρα;  Αν δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει ότι ήδη βρισκόμαστε σε αυτοκαταστροφική πορεία, η ένσκηψη του covid-19 μας το θυμίζει ότι το τέλος της ζωής, του πολιτισμού και του πλανήτη μπορεί και να μην είναι μακριά μας.

Ας δούμε τις ημέρες και τα έργα μας:

Σ΄ αυτόν τον αιώνα ο ηρωισμός νικήθηκε από τη δειλία, η ποιότητα για την ζωή αντικαταστάθηκε από την ποσότητα, ο άνθρωπος αιχμαλωτίστηκε από τα ίδια τα τεχνολογικά επιτεύγματα και την αλαζονεία του, το πνεύμα υποδουλώθηκε από την ύλη, η αλήθεια παρεξηγήθηκε διαλεκτικά και κυριαρχεί το ψέμα και η σκοπιμότητα, το καλό λησμονήθηκε παραχωρώντας την θέση του στην κακία και στους ανταγωνισμούς. 

Οι βασικοί συντελεστές του πλανήτη δημιούργησαν έναν κόσμο αντιθέσεων. Οι πλούσιοι δεν χορταίνουν πια από τα πλούτοι τους και οι ισχυροί δεν έχουν όρια της επικυριαρχίας τους. Η τεχνολογία που υποτίθεται θα μας έκανε τη ζωή ευχάριστη μας υποδουλώνει συνεχώς και εμάς και την φύση και έγινε ένας τραγικός εφιάλτης (ο Covid– 19 φέρεται να είναι αποτέλεσμα διαφυγής ιών από το κέντρο βιολογικών ερευνών της Γιουχάν της Κίνας). Δεν θέλουμε να πεθάνουμε αλλά  δολοφονούμε καθημερινά χιλιάδες αγέννητες ζωές.

Μισούμε εαυτούς και αλλήλους τόσο πολύ και γίναμε αναίσθητοι στην αμοιβαία θλίψη που οι ίδιοι προκαλούμε. Οι διεστραμμένες αισθήσεις μας εξεγερμένες έχοντας κυριέψει τον νού και την καρδιά μας. Οι αξίες αυτού του κόσμου πηγάζουν από εγωϊσμό, υλισμό, αλαζονεία και αθεϊσμό. Ένας κόσμος χωρίς Θεό, χωρίς ψυχή, χωρίς ελπίδα παραδομένος στον ευδαιμονισμό και στην φιληδονία.

Η κυρίαρχη αντίληψη της εποχής της τεχνοκρατίας ότι φτάσαμε στον απόγειο της σοφίας και αποκτήσαμε τέτοια τεχνογνωσία που είμαστε ισοϋψείς με τον πλαστουργό, τον θεό και εξ΄ αυτού κυριαρχούμε  επί της ζωής και της φύσης, άρα τί τον χρειαζόμαστε τον Θεό αφού είμαστε εμείς Θεοί;  

Τί μωρία, αλήθεια να πιστεύουμε ότι είμαστε Θεοί και όλα μπορούμε να τα εξουσιάσουμε κατά την βούλησή μας!!

Μέσα σ΄ ένα τέτοιο κόσμο που δημιουργήσαμε πως να σωθούμε;

Κι΄ όμως μπορούμε να σωθούμε αρκεί να το θέλουμε.

Μπορούμε να σωθούμε αν αναστοχαστούμε από που ήρθαμε και που πάμε, ποιος, γιατί και για ποιο λόγο πλαστήκαμε, ποιο είναι το αληθινό νόημα της ζωής μας, αν αναθεωρήσουμε πολλές από τις συμπεριφορές μας, αν βάλουμε το Θεό στη ζωή μας. 

Ο Χριστός είναι ο μοναδικός Θεός που φανερώθηκε σε δικαίους και αδίκους. Θεράπευσε, έθρεψε, δίδαξε, ανέστησε… Αλλά αυτοί που δεν τον ήθελαν στα πόδια τους, τον Σταύρωσαν. Και εμείς οι σύγχρονοι άνθρωποι τον σταυρώνουμε καθημερινά, κάθε λεπτό, κάθε στιγμή, γιατί θέλουμε να ζήσουμε όπως μας αρέσει, χωρίς Θεό στη ζωή μας, χωρίς Θεοφοβία, χωρίς ήθος, χωρίς σκοπό, χωρίς αλήθεια, χωρίς κανόνες, χωρίς αρχές, χωρίς αξίες.

Ο Θεός γνωρίζει τους ανθρώπους που δυστυχούν εδώ αλλά θα κληρονομήσουν Παράδεισο, και η εδώ δυστυχία τους γίνεται γέλιο και ευτυχία εκεί. Οι αρνητές του θα μείνουμε στο τέλος σκοτεινοί και πάντα παραπονούμενοι, γιατί εμείς δεν θα δεχθούμε ποτέ την ευεργεσία από Αυτόν που δεν επιθυμούμε να τον έχουμε στη ζωή μας. Οι αγέννητες ζωές που σκοτώνουμε θα γελάσουν και θα χαρούν στην ανάσταση. Εμείς ποτέ δεν θα δούμε  Θεού πρόσωπο.

Λοιπόν, ας ζήσουμε χωρίς Θεό, χωρίς αναστοχασμό ζωής. Ας ζήσουμε άσωτα και φιλήδονα, ας θεοποιήσουμε τον ευδαιμονισμό και όλα όσα δημιουργούν μια ζωή θλιβερή, άγευστη, αλλά ας είμαστε έτοιμοι να υποστούμε τις συνέπειες των πράξεών μας και της αλαζονικής συμπεριφοράς μας.