Γράφει ο Δημήτρης Λάσκος, εκπαιδευτικός
Γραμματέας του Συλλόγου «ΜΕΤΕΩΡΩΝ ΛΙΘΟΠΟΛΙΣ»

 

Η διεθνής καλλιτεχνική δράση με την ονομασία «TheWalk – Το  ταξίδι» έγινε αρκετά γνωστή τις τελευταίες ημέρες μετά την έκταση που πήρε το θέμα του ερχομού της στην περιοχή μας (Καλαμπάκα – Τρίκαλα). Χωρίς να ασχοληθούμε με τη μαρκίζα, προσπερνώντας δηλ. τα επουσιώδη, ας εστιάσουμε στα σημαντικά και ουσιώδη. Εδώ βρίσκεται και το μεγαλύτερο, το πραγματικό ενδιαφέρον. 

Η Polyplanity Productions, εκπρόσωπος της οποίας αιτήθηκε την παραχώρηση δημοσίων χώρων και την άδεια κινηματογράφισης της «βόλτας» της μικρής προσφυγοπούλας Αμάλ από τους Δήμους Μετεώρων και Τρικκαίων είναι (αντιγράφω από το επίσημο site: http://www.polyplanity.com/ell/about) «μια ανεξάρτητη εταιρεία παραγωγής μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα με έδρα την Αθήνα». Πρόκειται για «μια ομάδα αφοσιωμένων δημιουργών που αναζητά κι ανταποκρίνεται στην πρόκληση να παντρέψει την τέχνη με την παραγωγή, που αναλαμβάνει μεγάλες παραγωγές, […] που είναι εξειδικευμένη, […] που μπορεί να υποστηρίξει και τις πιο απαιτητικές παραγωγές».

Η εταιρεία παραγωγής, δεν μας είναι καθόλου άγνωστη. Όσοι δεν έχουμε περιορισμένη, κοντή μνήμη, τη θυμόμαστε καλά. Εξάλλου δεν είναι και τόσο μακρινό το 2012 όταν μια άλλη παραγωγή (κινηματογραφική, αυτή τη φορά) της ίδιας εταιρείας που φιλοδοξεί να πραγματοποιήσει το πέρασμα της Αμάλ από το «πανέμορφο φυσικό τοπίο των Μετεώρων» απέδειξε το πώς αντιμετωπίζει η συγκεκριμένη εταιρεία τον χώρο των Μετεώρων, του οποίου αιτείται να της παραχωρηθεί η άδεια κινηματογράφησης, καί ποιά ειναι η «καλλιτεχνική πρόταση» που έχει για τον χώρο αυτό. Με την ταινία «Μετέωρα» μας έδειξε από τότε (2012) το πρίσμα πίσω από το οποίο «βλέπει» τον ιερό χώρο των Αγίων Μετεώρων. Και, ίσως, και τους σκοπούς των δράσεών της.

Η ταινία «Μετέωρα», σε σκηνοθεσία Σπύρου Σταθουλόπουλου, έχει σαν κύριο θέμα της τον «απαγορευμένο και αδιέξοδο έρωτα ενός έλληνα μοναχού και μιας ρωσίδας καλόγριας», με φόντο τα επιβλητικά βράχια των Μετεώρων, πίσω στα 1200 μΧ. «Τι μπορεί να κάνει ένας μοναχός όταν βρίσκεται στο δίλημμα της πίστης και της αφοσίωσης προς τον Θεό και τον έρωτα για μια γυναίκα, μια μοναχή», αναρωτιούνται οι συντελεστές της, αυτοί που αιτούνται σήμερα την χρησιμοποίηση των βράχων ως φόντο για τις κινηματογραφικές λήψεις και φωτογραφίες (και μέσω drones) του περιφερόμενου φεστιβάλ. Στο δίλημμα των δύο... «ερωτευμένων μετεωριτών μοναχών» η ταινία είχε την δική της πρόταση: «Αμαρτάνοντας δίνουν μια λύση στο δράμα το οποίο ζουν. Αυτό τους οδηγεί στο τελικό στάδιο, την ελευθερία».

Αντιπαρέρχομαι τα πολύ σοβαρά, ιστορικής φύσεως προβλήματα της ταινίας (ότι π.χ. τον 13ο αιώνα δεν υπήρχε κοινοβιακός, πολύ περισσότερο γυναικείος, μοναχισμός στα Μετέωρα) ή ακόμη και τις μέτριες κριτικές της ταινίας (με βαθμολογία 6,2 στο IMDb.com και αποδοχή κοινού στο 40% στο rottentomatoes) και μένω στην «πικάντικη» υπόθεση και τους σκοπούς της, στέκομαι στην πρόταση της αμαρτίας ως επιλογής για την ελευθερία…

Και βέβαια, στέκομαι και στην εταιρεία που χρηματοδότησε τη συγκεκριμένη ταινία με το συγκεκριμένο θέμα και με σαφή αναφορά στον συγκεκριμένο τόπο. Στον ίδιο τόπο που σήμερα επανέρχεται.

Τώρα, όμως, κάτω από το φουστάνι ενός ταλαιπωρημένου 9χρονου κοριτσιού.