Γράφει ὁ  Κωνσταντῖνος Χολέβας

Ἀπό τό 626 μ.Χ., ὅταν οἱ Ἕλληνες τῆς Ρωμανίας (Βυζαντίου) ἀνακήρυξαν τή Θεοτόκο σέ Ὑπέρμαχο Στρατηγό, ἡ ὁποία σώζει τή Βασιλεύουσα καί τό Γένος, αἰσθανόμαστε τήν Παναγία πολύ κοντά στόν λαό μας καί στίς ἐθνικές περιπέτειές μας.

Πολύ σωστά οἱ θεολόγοι θά μᾶς θυμίσουν ὅτι ὁ Χριστός ἦλθε γιά νά σώσει ὅλους τους ἀνθρώπους καί ὅτι δέν εἶναι σωστό νά συνδέουμε τή Θεοτόκο μόνο μέ ἕνα ἔθνος. Ὅμως ἡ Παναγία βοηθεῖ τούς ἀδικουμένους ὅταν κινδυνεύουν ἀπό «ἐπιδρομῆς ἀλλοφύλων» καί ὁ Ἑλληνισμός ὑπῆρξε πολλές φορές ἀδικημένος. Γι’ αὐτό καί ἄλλοτε καί σήμερα τήν τιμοῦμε ὡς Μητέρα μας.

Στήν Παναγία ἐστράφη ἡ προσευχή καί ἡ ἐλπίδα τῶν ὑποδούλων μετά τήν Αλωση τοῦ 1453. «Σώπασε, κυρά Δέσποινα, καί μήν πολυδακρύζεις, πάλι μέ χρόνους μέ καιρούς πάλι δικά Σου θά 'ναι» ἦταν οἱ στίχοι πού ἐξέφρασαν τή Μεγάλη Ἰδέα.

Τήν ἡμέρα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου, στίς 25 Μαρτίου, ὅρισε ἡ Φιλική Ἑταιρεία γιά νά ξεκινήσει συντονισμένα ὁ Μεγάλος Ξεσηκωμός. Τό μαρτυροῦν τά Ἀπομνημονεύματα τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ 1821 καί ματαιοπονοῦν οἱ δῆθεν προοδευτικοί πού χλευάζουν τήν ἡμερομηνία ὡς ἐπινοηθεῖσα ἐκ τῶν ὑστέρων. Ἄλλωστε, στήν Παναγία ἔκανε τά τάματά του πρίν ἀπό τίς μεγάλες μάχες ὁ θρυλικός Θεόδωρος Κολοκοτρώνης.

Τήν Παναγία ἔφεραν ὡς σύμβολο Πίστης καί ἐλπίδας διάφορες σφραγίδες τοπικῶν Βουλῶν πρίν καί κατά τή διάρκεια τῆς Ἐπαναστάσεως. Ἡ Βουλή τῶν Ψαρῶν εἶχε στή σφραγίδα τῆς τήν Παναγία καί τόν ἅγιο Νικόλαο. Ἡ πρώτη Ἐπαναστατική Ἐπιτροπή τῆς Κρήτης τό 1821 ἔθεσε στή σφραγίδα τῆς τήν Παναγία τοῦ Λουτροῦ.

Τόν τρίτο χρόνο τῆς Ἐθνεγερσίας ἡ εὕρεση τῆς εἰκόνας τῆς Μεγαλόχαρης στήν Τῆνο ἀναζωπύρωσε τίς ἐλπίδες τῶν ἀγωνιζομένων καί θεωρήθηκε μήνυμα ἐλευθερίας. Ἦταν στίς 30/1/1823 ὅταν ἡ σκαπάνη βρῆκε τή θαυματουργή εἰκόνα, τήν ὁποία εἶδε στό ὅραμά της ἡ ὁσία Πελαγία.

Τόν τορπιλισμό τῆς «Ἕλλης» ἀνήμερά του Δεκαπενταύγουστου τοῦ 1940 χαρακτήρισαν ὡς μεγάλη προσβολή οἱ πρόγονοί μας καί ὑπό τήν προστασία τῆς Παναγίας ἔγραψαν τήν ἐποποιία τῶν βορειοηπειρωτικῶν βουνῶν. Καί στήν Παναγία Σουμελά τοῦ Βερμίου καί τῆς Τραπεζούντας προσέρχονται οἱ ξεριζωμένοι Πόντιοι γιά νά τονίσουν ὅτι δέν ξεχνοῦν τίς ρίζες τους.

 

«Ἐκ παντοίων μέ κινδύνων ἐλευθέρωσον»!