Ομιλία στη διάρκεια της Ἀκολουθίας
τῆς Γ΄Στάσεως τῶν Χαιρετισμῶν τῆς Θεοτόκου
(20-3-2020)

Απομαγνητοφωνήθηκε από μέλη του Συλλόγου μας.


Κάνοντας κλίκ στις 3 τελείες δεξιά μπορείτε να κατεβάσετε το mp3.


Ἀγαπητοί καί εὐλογημένοι μου Χριστιανοί,

Μέ πόνο καί θλίψη σήμερα τελέσαμε τούς χαιρετισμούς πρός τήν Ὑπεραγία μας Θεοτόκο. Μέ πόνο καί θλίψη, γιατί ὅλος ὁ κόσμος, ὅλη ἡ ὑφήλιος δοκιμάζεται ἀπό πρωτόγνωρες καταστάσεις καί ἀπό ἐπιδημίες καί πανδημίες μέ τίς ὁποῖες ἀποδεκατίζεται ὁ πληθυσμός τῆς γῆς. Ὅλοι ἐμεῖς νομίζουμε πώς εἴμαστε οἱ μελλοθάνατοι πού μέσα στό Κολοσσαῖο τῆς Ρώμης καθόμαστε καί περιμένουμε τή σειρά μας, νά μᾶς φωνάξουν γιά νά μᾶς φᾶνε τά θηρία, καί ποιανοῦ θά εἶναι ἡ σειρά… Ἔτσι νομίζουμε.

Ὡστόσο, ὅμως, δέν εἶναι ἔτσι. Θλίψις καί στενοχωρία καταλαμβάνει περισσότερο ἀπ’ ὅλα καί ἐσᾶς τούς Χριστιανούς, ἀλλά περισσότερο ἐμᾶς τούς κληρικούς. Διότι αὐτή ἡ κατάστασις ἔφερε ἀποτέλεσμα, ὥστε οἱ ναοί ἀναγκαστικά νά κλείσουν καί νά μήν εἰσέρχεται κόσμος γιά τήν ἀποφυγή τῶν δυσάρεστων ἐξελίξεων. Ἡ θλίψις καί ἡ στενοχωρία γιά σᾶς τούς Χριστιανούς εἶναι μεγάλη καί τό καταλαβαίνουμε. Περισσοτέρο εἶναι ὅμως γιά μᾶς τούς κληρικούς, οἱ ὁποῖοι στερούμεθα τῶν ἱερῶν ἀκολουθιῶν καί τῶν θείων Λειτουργιῶν.

Ξέρετε, ἀγαπητοί καί εὐλογημένοι μου Χριστιανοί, ἕνας κληρικός, ὅταν σταματήσει νά λειτουργεῖ καί νά βρίσκεται κοντά στό Θυσιαστήριο, εἶναι σάν νά τοῦ ἔκοψες ὅλη του τή ζωή, σάν νά τοῦ ἔκοψες τόν ἀναπνευστήρα γιά νά ἀναπνέει, σάν νά τοῦ στερεῖς τό ὀξυγόνο του. Ὁ κληρικός, ὅσο καί ἀμελής νά εἶναι, ὅταν βρίσκεται κοντά στό θυσιαστήριο, ὅταν τελεῖ τά ἄχραντα Μυστήρια, ὅλο του τό εἶναι πάλλεται μέσα στήν Χάρη τοῦ Θεοῦ. Κανείς δέν μπορεῖ νά τό καταλάβει αὐτό, παρά μόνον ὅταν τό ζήσει. Ὅσο καί νά σᾶς μεταφέρουμε τά συναισθήματα καί τά αἰσθήματα ἑνός ἱερέως, ὁ ὁποῖος βρίσκεται μπροστά στό θυσιαστήριο καί λειτουργεῖ, εἶναι ἀδύνατον νά καταλάβετε, τί εἶναι αὐτό τό ὁποῖο αἰσθάνεται καί τί νιώθει.

Ἔτσι, λοιπόν, ἡ ζωή τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ Θ. Λειτουργία. Ἡ ζωή τοῦ κληρικοῦ εἶναι ἡ Θ. Λειτουργία. Ἡ ζωή ὅλων ἡμῶν εἶναι ἡ Θ. Λειτουργία, ὅπου κοινωνοῦμε τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Κύριος, γιά τούς λόγους πού Αὐτός γνωρίζει, μᾶς ἔβαλε σέ ἀκοινωνησία, μᾶς ἔβαλε ἕνα ἐπιτίμιο. Θέλεις μέσω τῆς πολιτείας, θέλεις μέσω ἄλλων παραγόντων, πάντως αὐτό τό ἐπιτίμιο μπῆκε. Καί εἶναι καιρός γιά νά μπορέσουμε νά σκεφτοῦμε, γιατί μπῆκε αὐτό τό ἐπιτίμιο ἀπό τόν Θεό, τό νά κλείσουν οἱ ἐκκλησίες καί νά μείνουμε ἀκοινώνητοι γιά λίγο, γι’ αὐτές τίς λίγες ἡμέρες, πού ἐπιβάλλονται αὐτά τά μέτρα.

Εἴπαμε ὅτι τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ εἶναι αὐτό τό ὁποῖο μᾶς ἑνώνει. Τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ εἶναι τό θεμέλιο τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας. Ἄν δέν ὑπῆρχε τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, δέν θά ὑπῆρχε ἡ Ἐκκλησία, δέν ὑπῆρχε λόγος νά ὑπάρχει ἡ Ἐκκλησία. Ἡ Ἐκκλησία, ὁ κλῆρος δηλαδή καί ὁ λαός, ὑπάρχει γιά νά γίνεται τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, νά μυσταγωγεῖται αὐτό τό οὐράνιο Μυστήριο. Καί Λειτουργία σημαίνει ὅτι εἶναι τό ἔργο τοῦ λαοῦ, κλήρου καί λαοῦ, ὅλοι μαζί συμμετέχουμε. Ὡστόσο, ὅπως εἶπα καί προηγουμένως, εἶναι ὀδυνηρόν, ἀλλά πρέπει καί ἐπιβάλλεται γιά τίς ἡμέρες αὐτές νά κάνουμε αὐτά τά ὁποῖα μᾶς ἐπιβάλλουν, τά αὐστηρά ἀλλά σωστικά ὑγειονομικά μέτρα.

Ἔτσι, λοιπόν, ἡ Ἐκκλησία ταπεινώνεται. Σταματᾶ νά ὑπάρχει γιά λίγο – ὄχι κατ’ οὐσίαν – ἀλλά νά δίνει τήν ἠχηρή της παρουσία μέσα ἀπό τούς ναούς. Σταματᾶ γιά λίγο τήν Θ. Λειτουργία γιά νά θυσιαστεῖ γιά τά ἴδια της τά παιδιά. Ὅπως μία μάνα θυσιάζεται γιά νά ταΐσει τά παιδιά της, γιά νά τά μεγαλώσει, ἔτσι ἀκριβῶς καί ἡ Ἐκκλησία μας κάνει αὐτό τό πράγμα. Σταματάει τό ὀξυγόνο της, τό θεμέλιό της, τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, τή Θ. Λειτουργία γιά λίγο, στούς Ναούς (ὄχι σέ ὅλους), μόνο καί μόνο γιά νά σταματήσει ἡ συνάθροισις καί ἡ συγχρώτισις τοῦ ἀνθρώπου, γιά νά μήν ἔρχεστε πολλοί καί μεταδίδεται ὁ ἰός εὐκολότερα.

Ξέρετε ὅτι ἡ Ἐκκλησία μας ποτέ δέν ποιεῖ σκάνδαλο, ἀποφεύγει τά σκάνδαλα. Ἄν οἱ ἐκκλησίες μας ἦταν ἀνοιχτές καί συναθροιζόταν ὁ κόσμος καί ἄν ὑπῆρχε ἔξαρσις τῶν κρουσμάτων, ξέρετε τί θά ἔλεγαν ὅλοι; Ὅτι φταίει ἡ Ἐκκλησία, ὅτι φταῖνε οἱ παπάδες, ὅτι φταῖνε οἱ Χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι εἶναι ταλιμπάν καί δέν ὑπολογίζουν τίποτα. Κάθε μέρα ζοῦμε στόν ἑαυτό μας αὐτό τό μῖσος, αὐτή τήν πολεμική. Καί τό ξέρετε πολύ καλά. Ἀλλά τό θέμα δέν εἶναι αὐτό. Ἡ πολεμική συνεχίζεται κι ἀπό τούς ἴδιους ἐμᾶς, κάποιους νεόκοπους θεολόγους, οἱ ὁποῖοι θέλουν νά δείξουν τίς γνώσεις τους τίς θεολογικές καί ἀρχίζουν καί γράφουν καί λένε διάφορα πράγματα, κρίνοντας καί κατακρίνοντας.

Κάντε ὑπομονή! Ὁ Θεός εἶναι μεγάλος. Εἶναι προσωρινά τά μέτρα. Δέν σταματάει τίποτα. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι παροῦσα, εἶναι ἐδῶ. Καί σήμερα, πού ψάλαμε τούς Χαιρετισμούς στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, μέ πόσο πόνο ψυχῆς καί μέ πόσο πίστη στό Θεό τούς ψάλλαμε – εἴτε ἐμεῖς ἐδῶ ἀπό τό Ναό, μόνος μ’ ἕναν ἱερέα καί ἕναν ψάλτη, καί ἐσεῖς ἀπό τό σπίτι σας. Διότι τό σπίτι μας εἶναι ἐκκλησία.

Ἀγαπητοί καί εὐλογημένοι μου Χριστιανοί, τά πάντα μποροῦν νά γίνουν στό σπίτι, ἐκτός βέβαια ἀπό τή Θ. Λειτουργία. Κάντε στό σπίτι σας τούς Χαιρετισμούς τῆς Θεοτόκου, κάντε στό σπίτι σας τίς ἱερές Παρακλήσεις πρός τήν Παναγία μας κάθε μέρα. Κάντε τόν Ὄρθρο καί τό Ἀπόδειπνο. Πάρτε κομποσχοίνι στά χέρια, τό κομποσχοίνι, αὐτή τή μεγάλη δύναμη τῶν ἀσκητῶν, καί πέστε «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησον ἡμᾶς καί τόν κόσμο Σου». Προσευχηθεῖτε γιά τούς οἰκείους σας. Προσευχηθεῖτε γιά τούς ἀνθρώπους πού ἀγωνίζονται καί παλεύουν, γιά τούς ἀχθοφόρους τῆς ἀγάπης πού εἶναι οἱ νοσηλευτές καί οἱ γιατροί, γιά τούς ἐρευνητές ἐπάνω στά ἐμβόλια, γιά ὅλον τόν κόσμο πού ὑποφέρει, Χριστιανούς καί μή Χριστιανούς, γιά μουσουλμάνους, βουδιστές, εἰδωλολάτρες, γιά τούς πάντες. Εἶναι ψυχές τοῦ Θεοῦ. Προσευχηθεῖτε γιά ὅλους, γιά νά φύγει γρήγορα ἡ λαίλαπα αὐτή ἡ ὁποία μᾶς ἔχει καταλάβει. Καί νά εἶστε σίγουροι, καί εἶμαι σίγουρος, ὅτι σύντομα θά παρέλθει καί θά παρέλθει ἀνώδυνα. Καί ἐκεῖ θά καταλάβουμε τήν δύναμη καί τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Θεός δέν μᾶς ἀφήνει. Ἡ Παναγία δέν μᾶς ἀφήνει. Ἡ Παναγία εἶναι Μητέρα ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Ἡ Παναγία πρεσβεύει κάθε μέρα γιά μᾶς. Ὁ Θεός μᾶς ἔπλασε καί ἡ Παναγία συντηρεῖ μέ τίς μεσιτεῖες της ὁλόκληρο τόν κόσμο. Ἔχουμε τούς Ἁγίους μας. Ἔχουμε τόν Ἅγιο Βησσαρίωνα μέ τά θαύματά του γιά τήν πανώλη. Ἔχουμε τόν Ἅγιο Σεραφείμ στήν Καρδίτσα, ὁ ὁποῖος ἔχει πολλά θαύματα νά μᾶς πεῖ – καί γιορτάζουν στήν Καρδίτσα τό θαῦμα αὐτό τῆς πανώλους καί τῆς λοιμικῆς νόσου πού ὁ Ἅγιος ἔδιωξε. Πάνω ἀπ’ ὅλα, ὅμως, ἔχουμε τόν Ἅγιο Χαράλαμπο, αὐτόν τόν μεγάλο Ἅγιο, τοῦ ὁποίου ὑποσχέθηκε ὁ Θεός, ὅτι ὅπου βρίσκονται τά ἱερά του λείψανα, θά ἰατρεύονται τά πάντα ἀπό λοιμική νόσο. Ἐδῶ στή Μητρόπολή μας ἔχουμε τήν κάρα τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους, ἔχουμε αὐτόν τόν μεγάλο θησαυρό στό Μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Στεφάνου. Αὐτός ἀπό ’κεῖ πάνω, ἀπό ἐκεῖνον τόν βράχο τόν εὐλογημένο, στέκεται καί προστατεύει. Καί δέν προστατεύει μόνον τούς Σταγούς, τήν Καλαμπάκα καί τήν Μητρόπολή μας. Προστατεύει ὅλον τόν κόσμο. Αὐτός βρίσκεται ἐκεῖ γιά νά δίνει τήν Χάρη του.

Τά μοναστήρια μας βρίσκονται σέ ἐπαγρύπνηση. Ἀπό τό ἕνα ἄκρο τῆς Ἑλλάδος μέχρι τό ἄλλο οἱ μοναχοί τή νύχτα, τήν ἡμέρα, τό μεσημέρι, τό ἀπόγευμα, τό βράδυ βρίσκονται στήν ἐκκλησία καί προσεύχονται γιά ὅλους ἐμᾶς. Δεήσεις γιά τήν κατάπαυση τοῦ κακοῦ. Λιτανεῖες καί Λειτουργίες καθημερινά καί ἀδιαλείπτως. Τά μοναστήρια τῆς Μητρόπολής μας, τό Ἅγιον Ὄρος, ἀλλά καί ὅλα τά μοναστήρια στήν ἐπικράτεια, ὅπου ὑπάρχει Ὀρθοδοξία, κάνουν αὐτή τή δουλειά. Κάθονται καί προσεύχονται γιά ὅλους ἐμᾶς καί γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους πού ἔχουν ἀνάγκη.

Γι’ αὐτό νά μή φοβᾶστε. Μή μᾶς πιάνει πανικός. Ὁ Θεός εἶναι ἐδῶ. Δέν μᾶς ἄφησε ποτέ, μά ποτέ δέν μᾶς ἄφησε. Θά μᾶς ἀφήσει τώρα, σ’ αὐτήν τήν δύσκολη περίοδο; Γι’ αὐτό, ἀδελφοί μου, ἄς κάνουμε ὑπομονή. Αὐτά εἶναι λίγα προσωρινά μέτρα, γιά νά μπορέσουμε νά εἴμαστε ἐδῶ μετά ἀπό λίγο καιρό καί πάλι, γιά νά περιπτυχθοῦμε ὁ ἕνας τόν ἄλλον, γιά νά ἀγκαλιάσουμε δηλαδή ὁ ἕνας τόν ἄλλον, γιά νά «ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους» καί πάλι, γιά νά χαιρετηθοῦμε, νά φιληθοῦμε, νά γίνουμε ἄνθρωποι καί πάλι στούς ρυθμούς τούς ὁποίους εἴχαμε προηγουμένως.

Καί μέσα σέ ὅλα αὐτά, ἄς δοῦμε τά θετικά τά ὁποῖα -ἄν μποροῦμε νά ποῦμε- ἔχει αὐτή ἡ πανδημία αὐτοῦ τοῦ μολυσματικοῦ ἰοῦ. Ἀφοῦ εἴμαστε στό σπίτι, ἄς δοῦμε λίγο τόν σύντροφό μας, τήν γυναίκα μας, τόν ἄντρα μας. Ἄς δοῦμε τά παιδιά μας, ἄς δοῦμε τά ἐλαττώματα τά ὁποῖα ἔχουμε καί εἶναι αὐτά τά ὁποῖα μᾶς κάνουν νά ἐκνευρίζουμε τόν διπλανό μας. Ἄς ἀνεχθοῦμε τά ἐλαττώματά μας καί τά ἐλαττώματα τῶν ἄλλων. Ἄς δεχθοῦμε τίς ἀδυναμίες τοῦ παιδιοῦ μας. Ἄς δοῦμε ἀπό τί πάσχουμε τέλος πάντων, ἀφοῦ τώρα δέν τρέχουμε σ’ αὐτούς τούς φρενήρεις ρυθμούς, σ’ αὐτούς τούς ρυθμούς πού μᾶς ἔκαναν νά ξεχνᾶμε ὅτι εἴμαστε ἄνθρωποι, πού κάθε μέρα ἀπό τό πρωί μέχρι τό βράδυ πρέπει νά προλάβουμε, νά προλάβουμε τή δουλειά μας – πρέπει νά βγάλουμε περισσότερα χρήματα γιά τίς ἀνάγκες μας. Σχολάζοντας ἀπό τή δουλειά, πρέπει νά πᾶμε τά παιδιά στό φροντιστήριο. Πρέπει ἀπό ’κεῖ νά τά πᾶμε στό χορό, νά τά πᾶμε στή μουσική, νά τά πᾶμε σέ ἄλλες ξένες γλῶσσες. Καί ἀπό ’κεῖ καί πέρα τό βράδυ σέ ἄλλα ἐντατικά μαθήματα. Ποῦ εἶναι ὁ χρόνος γιά νά δοῦμε ποιός εἶμαι, ποιός εἶναι ὁ ἑαυτός μας; Τώρα μᾶς δίνεται αὐτή ἡ εὐκαιρία γιά νά δοῦμε ὅτι ὁ χρόνος εἶναι χρῆμα, ὅτι ὁ χρόνος μᾶς δίνεται γιά νά ἐξετάσουμε τό εἶναι μας καί τό μέσα μας, καί ἀπό ’κεῖ καί πέρα γιά νά δώσουμε τήν ἀγάπη στόν διπλανό μας. Γιά νά σφίξουμε περισσότερο τή συζυγική σχέση, ἀλλά καί τή σχέση μέ τούς ἄλλους, τούς διπλανούς μας. Γιά νά καταλάβουμε τέλος πάντων ὅτι στή γειτονιά μας δίπλα, σ’ αὐτό τό διαμέρισμα, πού δέν ξέρω ποιός μένει, ὅτι μένει ἕνας ἄνθρωπος μόνος του, ὅτι μένει ἕνας γέρος, ὁ ὁποῖος θέλει βοήθεια. Γιά νά δῶ δίπλα σ’ ἐκεῖνο τό μπαλκόνι, πού θά βγῶ νά χειροκροτήσω τούς γιατρούς, ὅτι βγαίνει μιά γυναίκα μέ ἄλλες παθήσεις, ὅτι βγαίνει ἕνας νέος, νά δῶ τέλος πάντων ποιός εἶναι ὁ δίπλα μου.

Αὐτά, ἀδελφοί μου, πρέπει νά τά δοῦμε ὡς θετικά καί μέ ὅλα αὐτά τά προληπτικά μέτρα νά νικήσουμε, καί θά νικήσουμε, καί εἶναι σίγουρη ἡ νίκη, νά τό ξέρετε. Καί σύντομα θά βρισκόμαστε στούς ναούς. Σύντομα θά ἑορτάσουμε τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου. Καί σύντομα θά εἴμαστε καί πάλι δίπλα ὁ ἕνας στόν ἄλλον νά προσκυνοῦμε τήν γλυκειά εἰκόνα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῆς μεγάλης Μάνας τῶν ἀνθρώπων, πού ἡ μεσιτεία της εἶναι ἀμετάθετος.

Καί γιά τελευταία φορά σᾶς τό λέω: Τό καντήλι στό σπίτι σας νά καίει πρωί καί βράδυ, νά εἶναι πάντοτε ἀναμμένο. Μήν ξεχνᾶτε νά γονατίζετε μπροστά στίς ἱερές εἰκόνες τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καί νά λέτε «Ὑπεραγία Θεοτόκε σῶσον ἡμᾶς». Νά φωνάζετε στόν Ἰησοῦ Χριστό νά μᾶς ἐλεήσει καί ὁ Θεός θά ἀκούσει τήν προσευχή μας. Γιατί, χρειάζεται, ἀδελφοί μου, ἡ ταπείνωσις, ταπείνωσις ἀπό ὅλους τούς ἀνθρώπους. Σήμερα ἀκούσαμε στούς Χαιρετισμούς:

«Χαῖρε, ἡ τεχνολόγους ἀλόγους ἐλέγξασα,

Χαῖρε, ἡ φιλοσόφους ἀσόφους δεικνύουσα»

καί ὅλοι αὐτοί οἱ ρήτορες οἱ πολύφθογγοι, δηλαδή αὐτοί πού ξέρουν καί μιλοῦν τόσο ὄμορφα, μπροστά στήν Παναγία, ὅλοι εἶναι σάν ἰχθύες, σάν ψάρια δηλαδή τά ὁποῖα εἶναι ἀμίλητα.

Σ’ αὐτήν τήν λαίλαπα, ἀπό ἕναν μηδαμινό ἰό, οἱ ἐπιστήμονες γελοιοποιοῦνται. Ἡ ἐπιστήμη σηκώνει τά χέρια ψηλά. Καί τί καταλαβαίνουμε; Καταλαβαίνουμε ὅτι εἴμαστε ἀδύναμοι, ὅτι εἴμαστε ἕνα φύλλο ἑνός δένδρου, τό ὁποῖο ὁ ἀέρας τό μετακινεῖ ἀπό ἐδῶ κι ἀπό ’κεῖ. Καταλάβαμε ὅτι ὁ ἄνθρωπος, παρόλες τίς ἀνακαλύψεις του, παρόλες τίς ἐπιστημονικές του ἐπιτυχίες, τελικά εἶναι ἕνας ἀδύναμος, εἶναι ἕνας ἐλάχιστος. Ἐάν ὁ ἄνθρωπος, ἀδελφοί μου, τό καταλάβει αὐτό, νά ξέρετε ὅτι ὄχι μόνο θά σταματήσουν τά πάντα, ἀλλά θά σωθεῖ ὁ ἴδιος ὁ πλανήτης. Διότι ἐμεῖς οἱ ἴδιοι οἱ ἄνθρωποι ἐπαναστατήσαμε πρός τόν Θεό. Ὁ Θεός μᾶς ἔδωσε ἕναν ἐπίγειο παράδεισο, τήν ὑγεία, τόν πλανήτη μας νά κατοικοῦμε. Καί ἐμεῖς καθημερινῶς τόν καταστρέφουμε. Καταστρέψαμε τά πάντα καί βρισκόμαστε σέ ἕνα περιβάλλον ἄρρωστο καί ἀσθενές, ἕνα νοσηρό περιβάλλον. Πῶς εἶναι δυνατόν ἐμεῖς νά εἴμαστε ὑγιεῖς σ’ ἕνα νοσηρό περιβάλλον; Τώρα, λοιπόν, πού, ὅπως διαβάζουμε στά μέσα, ἀρχίζουν οἱ πόλεις καί καθαρίζουν. Στήν Ἀθήνα σταμάτησαν οἱ ρύποι. Ἔπρεπε νά περιμένουμε ὅλο αὐτό γιά νά καταλάβουμε ὅτι κάνουμε κακό στήν ἀνθρωπότητα;

Γι’ αὐτό, λοιπόν, ἀδελφοί μου, ἄς ταπεινωθοῦμε μπροστά στόν Θεό. Ἄς κλίνουμε τά γόνατά μας καί ἄς σηκώσουμε ἱκέτιδες χεῖρες, τά χέρια μας ψηλά δηλαδή στόν Θεό, καί νά παρακαλέσουμε μέσα ἀπό τήν καρδιά μας «Ὑπεραγία Θεοτόκε σῶσον ἡμᾶς». Ἀμήν.




*Ευχαριστούμε το Ράδιο Σταγών για την παραχώρηση του ηχητικού αποσπάσματος.