(Μικρασιατική Εκστρατεία) – Οι ελληνικές δυνάμεις που πραγματοποιούν επιθετική αναγνώριση προς την περιοχή του Εσκί Σεχήρ, συγκρούονται με τις τουρκικές δυνάμεις της «τουρκικής Εθνοσυνελεύσεως» υπό τον Μιραλάϊ (συνταγματάρχης) Μουσταφά Ισμέτ κοντά στον σιδηροδρομικό σταθμό του Ινονού.

Η ελληνική επιθετική ενέργεια εξαπολύθηκε με αποφασιστικότητα αλλά με προσοχή στις 6 Ιανουαρίου (Νέο Ημερολόγιο) με τμήματα επιπέδου τάγματος να προωθούνται προς το Εσκή Σεχήρ καταλαμβάνοντας σειρά χωριών και συγκρουόμενες με τουρκικά τμήματα τα οποία απώθησαν ύστερα από σκληρό αλλά σύντομο αγώνα. Οι Τούρκοι αντεπιτέθηκαν αλλά αποκρούστηκαν με πολλές απώλειες. Τις επόμενες μέρες, η ελληνική προέλαση συνεχίστηκε με τους Τούρκους να προσπαθούν να αμυνθούν αλλά χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Οι εμπλοκές ήταν πολλές και σε πολλές περιπτώσεις οι τακτικές αποφάσεις των Τούρκων ανέδειξαν την απειρία και την έλλειψη σχεδιασμού των αξιωματικών.

Η μάχη συνεχίστηκε μέχρι τις πρωινές ώρες της 11ης Ιανουαρίου (νέο Ημερολόγιο) με τους Τούρκους να υποχωρούν τελικά μπροστά στην αριθμητική και υλική υπεροχή του ελληνικού στρατού. Η χρήση ισχυρώνν δυνάμεων τουρκικού ιππικού από τους Τούρκους αποδείχθηκε καθοριστική για την αναχαίτιση της κίνησης του ελληνικού πεζικού ενώ το ελληνικό ιππικό ήταν ανεπαρκές σε αριθμό για να διαδραματίσει κρίσιμο ρόλο. Το επόμενο πρωί, ωστόσο, βλέποντας τους Τούρκους να ενισχύονται με την άφιξη νέων μεραρχιών, η ελληνική διοίκηση αποφάσισε να υποχωρήσει μη έχοντας τα μέσα για παρατεταμένο αγώνα.

 
Οι Τούρκοι, αν και ηττημένοι, πανηγυρίζουν το γεγονός σαν μεγάλη νίκη και ο Ισμέτ πασάς παίρνει το επίθετο «Ινονού». Ωστόσο, η αλήθεια είναι πως ο τουρκικός στρατός αντιμετώπισε την καταστροφή στο πεδίο και σώθηκε μόνο από την ελληνική αναποφασιστικότητα. Η γαλλική εφημερίδα ‘Le Matin’ μετέδωσε τηλεγράφημα του Μουσταφά Κεμάλ αναγνωρίζοντας τη νίκη του ελληνικού στρατού και αποδίδοντας την αιτία στους ανώτερους αριθμούς και κρίσιμα οπλικά συστήματα που οι Έλληνες διέθεταν σε αυτή τη συγκυρία. Η ελληνική ηγεσία, από την πλευρά της, απέδωσε την υποχώρηση σε τακτική κίνηση αφού “η επιχείρηση πέτυχε τους σκοπούς της και μπορούσε πλέον να ολοκληρωθεί”.

ΠΗΓΗ