μια προσέγγιση στο μνημειώδες έργο που καταγράφει και αποκαλύπτει την Ιστορία και προσφορά του Μετεωριτικού Μοναχισμού στην Ορθοδοξία και στο Έθνος μας !!!
Με χαρά μεγάλη παρέλαβα τον δ΄ τόμο του έργου “το Πέτρινο δάσος”, δια χειρός της πολυτάλαντης Αγιοστεφανίτισσας Μοναχής Θεοτέκνης ( Έκδοση Ιερού Κοινοβίου Αγίου Στεφάνου Μετεώρων), το οποίο είναι αφιερωμένο στην Ιερά Μονή Μεγάλου Μετεώρου . Εξομολογούμενος, θα ήθελα να πω πως ευτύχησα, και θαρρώ ευτυχήσαμε ως τοπική κοινωνία συνολικά, να έχουμε πλέον στην διάθεσή μας ένα ενιαίο έργο τεσσάρων πολυσέλιδων τόμων όπου καταγράφεται και αποκαλύπτεται ο ρόλος της Αγιομετωρίτικης Ισάγγελης Μοναστικής πολιτείας, την προσφορά τους στον Ορθόδοξο Μοναχισμό, στην Εκκλησία και στο Έθνος, στην τέχνη της Βυζαντινής αρχιτεκτονικής, με ακριβή στοιχεία, με τα πρόσωπα που σημάδεψαν την θεμελίωση και πορεία του Μετεωρίτικου μοναχισμού και πολλά άλλα στοιχεία .
Με την κυκλοφορία του δ΄ τόμου του ιστορικού έργου της Αγιοστεφανίτισσας μοναχής Θεοτέκνης Αγίων Μετεώρων, με τον εύγλωττο και βαθιά συμβολικό τίτλο «το Πέτρινο δάσος», ολοκληρώνεται ένα μνημειώδες πνευματικό και ιστορικό οικοδόμημα, καρπός πολυετούς μόχθου, προσευχής και επιστημονικής ευθύνης. Πρόκειται για μια προσφορά ανεκτίμητης αξίας προς την αγιομετεωρίτικη κληρονομιά, αλλά και προς την ευρύτερη εκκλησιαστική και εθνική μας αυτογνωσία. Το έργο αυτό, έκδοση της Ιεράς Μονής Αγίου Στεφάνου Μετεώρων, δεν αποτελεί απλώς μια καταγραφή γεγονότων· είναι μια κατάθεση ψυχής, μια σιωπηλή ομολογία πίστεως και μνήμης.
Οι τέσσερις πολυσέλιδοι τόμοι συνιστούν ένα ενιαίο σώμα ιστορικής μαρτυρίας για τον Μετεωρίτικο μοναχισμό, από τα πρώτα ασκητικά σκιρτήματα μέχρι τους νεότερους χρόνους. Η αδελφή Θεοτέκνη, με γλώσσα λιτή αλλά φορτισμένη από εσωτερικό βάθος, κατορθώνει να ανασυστήσει το πνευματικό τοπίο των Μετεώρων όχι ως μουσειακό κατάλοιπο, αλλά ως ζώσα πραγματικότητα. Το «πέτρινο δάσος» δεν είναι μόνο γεωλογικός σχηματισμός· είναι το σύνολο των βράχων που ποτίστηκαν με δάκρυα μετανοίας, με νυχθήμερες προσευχές, με αίμα μαρτυρικό και με την αθόρυβη θυσία γενεών μοναχών.
Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει η ανάδειξη των οσιακών μορφών που αγίασαν τον χώρο των Μετεώρων. Πρόσωπα γνωστά και άγνωστα, ηγούμενοι και απλοί μοναχοί, ασκητές των σπηλαίων και κοινοβιάτες, περνούν μέσα από τις σελίδες του έργου όχι ως απλά ιστορικά υποκείμενα, αλλά ως φορείς μιας εμπειρίας Θεού. Η συγγραφέας δεν περιορίζεται μόνο στις χρονολογικές αναφορές· επιχειρεί να ψηλαφήσει το ήθος, το φρόνημα, τον εσωτερικό αγώνα αυτών των ανθρώπων που μετέβαλαν τον βράχο σε τόπο θεοπτίας. Έτσι, η ιστορία γίνεται θεολογία και η μνήμη μετατρέπεται σε πρόσκληση πνευματικής εγρήγορσης.
Παράλληλα, το έργο φωτίζει με ακρίβεια και τεκμηρίωση τη συμβολή των Μετεωρίτικων μοναστηριών στους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες. Με σαφείς ημερομηνίες, αρχειακές μαρτυρίες και άγνωστες πληροφορίες, αναδεικνύεται ο ρόλος των Μονών ως κέντρων πνευματικής αντίστασης, φιλοξενίας αγωνιστών, διάσωσης της ελληνικής παιδείας και ενίσχυσης του αγωνιζόμενου έθνους. Οι Μετεωρίτες μοναχοί δεν έμειναν αμέτοχοι στην ιστορική περιπέτεια του Γένους· με τον τρόπο που τους αναλογούσε, στάθηκαν φύλακες της ελευθερίας και της ταυτότητας, συχνά με κόστος διωγμών, λεηλασιών και θυσιών που η ιστορία δεν κατέγραψε επαρκώς.
Σε αυτό ακριβώς το σημείο έγκειται και η σπουδαιότητα του έργου της αδελφής Θεοτέκνης: ανασύρει από τη λήθη γεγονότα που σημάδεψαν όχι μόνο τον Μετεωρίτικο μοναχισμό, αλλά και το ίδιο το έθνος. Η ιστορική της γραφή συνδυάζει την ακρίβεια με τον σεβασμό, αποφεύγοντας τόσο την ωραιοποίηση όσο και την ψυχρή αποστασιοποίηση. Πρόκειται για ιστορία γραμμένη «εκ των έσω», από μια μοναχή που βιώνει καθημερινά τη συνέχεια αυτής της παράδοσης.
Δεν μπορεί, τέλος, να παραλειφθεί η ευρύτερη προσφορά της αδελφής Θεοτέκνης στην εκκλησιαστική υμνολογία. Οι υμνογραφικές της συνθέσεις, διαποτισμένες από πατερικό ήθος και λειτουργική ευαισθησία, αποτελούν συνέχεια της ίδιας πνευματικής στάσης που διακρίνει και το ιστορικό της έργο: σεβασμός στην παράδοση, δημιουργικότητα εντός των ορίων της Εκκλησίας, και βαθιά αγάπη προς το μυστήριο της λατρείας. Μέσα από την υμνολογία της, η ιστορία μεταγγίζεται στη λατρευτική πράξη και γίνεται προσευχή. Η σεμνότητα, η ταπεινότητα και η αφιερωματική στον Ζωοδότη Κύριό μας, είναι στοιχεία που διακρίνουν την Μοναχή Θεοτέκνη αποτελώντας ένα απτό κοσμήματα Μοναχικού ήθους και ύφους .
Η Ιερά Μονή Αγίου Στεφάνου, ως πνευματικό περιβάλλον και κιβωτός αυτού του έργου, προβάλλει επίσης ως ζωντανός φορέας προσφοράς. Η εκδοτική μέριμνα, η πνευματική ακτινοβολία και η συνολική παρουσία της Μονής στον σύγχρονο κόσμο αποτελούν μαρτυρία ότι ο μοναχισμός δεν ανήκει στο παρελθόν, αλλά συνεχίζει να συνομιλεί δημιουργικά με το παρόν.
Το τετράτομο έργο «το Πέτρινο δάσος» δεν είναι απλώς ένα ιστορικό ανάγνωσμα· είναι μνημείο μνήμης και ευθύνης. Καλεί τον αναγνώστη να σταθεί με δέος απέναντι στην αγιομετεωρίτικη παρακαταθήκη και να αναλογιστεί τι σημαίνει να κληρονομείς τόπους αγιασμένους. Η αδελφή Θεοτέκνη παραδίδει στην Εκκλησία και στο Έθνος ένα έργο που θα συνοδεύει τις επόμενες γενιές ως σημείο αναφοράς, ως φάρος μνήμης και ως πρόσκληση συνέχειας.
Αισθάνομαι την ανάγκη να δεηθώ στον ζωοδότη Κύριό μας να χαρίσει χρόνους πολλούς ακόμη στην πολυτάλαντη Μοναχή Θεοτέκνη ούτως ώστε να μας χαρίσει πολλά ακόμη έργα της .
Αδελφή Θεοτέκνη, σας ευχαριστούμε ειλικρινά για όλα όσα προσφέρετε στην Ιερά Μονή Αγίου Στεφάνου, στην Αγία Μοναστική Μετεωρίτικη Πολιτεία, στην ιστορία του Αγιομετεωρίτικου Μοναχισμού, στην Ορθοδοξία αλλά και στον τόπο μας . Το έργο Σας θα αποτελεί για όλους όσους θέλουν να εντρυφήσουν βαθύτερα στην Αγία Λιθόπολη των ΣΤΑΓΩΝ, να καταφεύγουν στον θησαυρό που μας παραδώσατε, Αμήν