Στις 20 Δεκεμβρίου 1522 πραγματοποιείται η Άλωση της Ρόδου από τους Οθωμανούς, οι οποίοι πολιόρκησαν το νησί.
Ήταν η δεύτερη πολιορκία, μετά από αυτήν του 1480.
Η στρατηγική θέση του νησιού ήταν ιδιαίτερα σημαντική καθώς εξασφάλιζε σε όποιον το κατείχε την κυριαρχία στο νοτιοανατολικό Αιγαίο.
Από το 1309 η Ρόδος βρισκόταν υπό την εξουσία των Ιπποτών του Ναού, οι οποίοι την είχαν αγοράσει από τους Γενουάτες. Μετά την πρώτη αποτυχημένη πολιορκία, οι Ναίτες είχαν λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα για τη βελτίωση των οχυρώσεων αλλά και της άμυνας του νησιού.
Τον Ιούνιο του 1522 έπειτα από διαταγή του Σουλτάνου Σουλεϊμάν Α’ ξεκίνησε η δεύτερη πολιορκία της νήσου, η οποία παρά τις αισιόδοξες προβλέψεις των συμβούλων του Σουλτάνου διήρκεσε περισσότερο από το αναμενόμενο, καθώς η αντίσταση των Ιπποτών του Ναού ήταν ιδιαίτερα σθεναρή.
Την καλά οχυρωμένη πόλη της Ρόδου υπερασπίζονταν περίπου 5.000 άνδρες, από τους οποίους οι 600 ήταν του Τάγματος (200 Ιππότες), 400 Κρητικοί (Έλληνες και Βενετοί, ανάμεσά τους και ο μεγάλος τειχιστής Γαβριήλ Μαρτινέγκο) και οι υπόλοιποι ξένοι ναυτικοί και ντόπιοι Ροδίτες. Στον αντίποδα οι τουρκικές δυνάμεις αριθμούσαν 100.000 άνδρες.
Οι αποτυχίες του Μουσταφά Πασά που ήταν επικεφαλής της τουρκικής δύναμης εξόργισαν το Σουλτάνο που διέταξε την καθαίρεση αλλά και την εκτέλεσή του, ωστόσο μετά την επέμβαση των συμβούλων του χαρίστηκε η ζωή.
Νέος στρατηγός ορίστηκε ο Αχμέτ Πασάς που ήταν έμπειρος μηχανικός και με γνώσεις στις πολιορκίες κάστρων. Γρήγορα κατέστη σαφές ότι ο χρόνος θα καθόριζε το νικητή.
Η έλλειψη τροφίμων, πολεμοφοδίων, η ευρωπαϊκή ενίσχυση που δεν έφθασε ποτέ καθώς και η αδυναμία επιδιόρθωσης των τειχών λειτουργούσαν αρνητικά για τους πολιορκούμενους.
Με αυτά τα δεδομένα και υπό την πίεση του λαού, ο Μέγας Μάγιστρος ζήτησε ανακωχή από τον Σουλτάνο στις 20 Δεκεμβρίου 1522. Δύο μέρες αργότερα, ο Σουλεϊμάν δέχθηκε και ανακοίνωσε τους όρους του, οι οποίοι ήταν αρκούντως γενναιόδωροι και εξέπληξαν τους αμυνόμενους.
Ο Σουλεϊμάν απαίτησε από τους Ιππότες να εγκαταλείψουν τη Ρόδο εντός 12 ημερών με την περιουσία και τον οπλισμό τους. Στους ντόπιους, Έλληνες και Λατίνους, έδωσε φορολογική απαλλαγή για πέντε χρόνια και παρείχε τη διαβεβαίωση ότι δεν θα μετέτρεπε τους χριστιανικούς ναούς σε τζαμιά.
Αν ήθελαν να εγκαταλείψουν το νησί όφειλαν να το πράξουν εντός τριών ετών. Την 1η Ιανουαρίου 1523 οι Ιππότες και αρκετοί Έλληνες εγκατέλειψαν τη Ρόδο με προορισμό τη βενετοκρατούμενη Κρήτη.
Στη συνέχεια, οι Ιππότες διεκπεραιώθηκαν στη Σικελία και κατέληξαν στη Μάλτα, όπου θα μετονομαστούν σε Ιππότες της Μάλτας και θα τεθούν εκ νέου αντιμέτωποι των Οθωμανών το 1565.
Τέλος, η πολιορκία της Ρόδου κόστισε στους Οθωμανούς 50.000 άνδρες νεκρούς και τραυματίες.